| Sigrid Burg |
Ik denk dat ik vier jaar was. We waren met het gezin onderweg, een lange rit. Met mijn neus tegen het raam gedrukt keek ik naar buiten, urenlang. En plotseling besefte ik iets: wat is de wereld groot. De gedachte dat al die mensen daar op straat ook een broer, zus, moeder, vader hadden, eveneens naar school gingen en net zoveel konden denken, zien, schrijven en beleven als ik; die gedachte riep zowel een gevoel van angst op als fascinatie. Ik had de wereld tot dat moment als decor gezien. Een decor voor ons gezin. Maar het was allemaal echt, levensecht. En ik had even geen idee wat ik ermee moest. Nu, zoveel jaren later, bekijk ik de wereld als toeschouwer en deelnemer en word ik ongeremd gefascineerd door dit decor - haar voortdurende changementen, ontelbare figuranten, talloze kleuren, dieptes, geluiden en geuren. De wereld fascineert me. Daarom houd ik van reizen, van fotograferen, van mensen, dieren. Kijken staat centraal in mijn leven. En luisteren. En daar heb ik mijn vak van gemaakt. Voor mij is niets mooier dan kijken. Kijken naar de wereld om je heen, naar jezelf. Film helpt mij deze fascinatie vorm te geven. Films zijn onze moderne mythes, zoals Heidi de Mare dat zo mooi beschrijft. Ze vertellen ons iets over onze opvattingen over Goed en Kwaad, onze dromen, angsten, verlangens. Wie ben ik? Wie zijn wij? Waar willen we naartoe? Wat zijn mijn, onze, hun verwachtingen? Door films te analyseren, en te maken, is en wordt mijn kijken gestructureerd. Waar kijk ik naar, hoe kijk ik ernaar en waarom? Hoe kijken anderen ernaar? Wat betekent dit kijken voor al die mensen om mij heen? Wat kunnen we van elkaar leren?
|
Sigrid Burg